dinsdag 29 april 2014

Vlam! Me in Me-Made-May '14!


Heeft u al gehoord over Me-Made-May? Ik volgde de voorbije edities van deze uitdaging al aan de zijlijn, en vond het telkens leuk om bij anderen te kijken naar hun streefdoel en de outfit's die zoal de revue passeerden.  Zelf draag ik best wel veel zelf gemaakte of gerecykleerde dingen, maar deelnemen, daar had ik eigenlijk nooit écht zin in. Vooral van elke outfit een foto nemen lijkt mij al een uitdaging op zich! Maar, maar, maar, dit jaar neem ik de duik, ik doe mee! Ik doe er zelfs mijn blog terug voor open (Thah! Wie had dat nog gedacht!) én ik ben al ingeschreven:

I, Sarah from http://mlleassorti.blogspot.be sign up as a participant of Me-Made-May '14. I endeavour to wear at least five different me-made or -refashioned items a week for the duration of May 2014'

Ik hoop door deze uitdaging wat bewuster om te gaan met mijn (zelf gemaakte) garderobe, dingen die ik al langer geleden maakte opnieuw uit de kast te halen, nieuwe combinaties te zoeken en de tekorten (of misschien eerder 'te-veel-en'?) in mijn kleerkast te ontdekken. Benieuwd wat dat gaat geven? Wordt vervolgd!



Have you heard of  Me-Made May? I’ve been following the last Me-made challenges from afar, enjoying all the handmade outfits passing by, but never quite felt up to the task. Taking pictures of every outfit already sounds like a challenge tot me! But, this year, I'm diving in! I'm even re-opening my blog for it (Thah! Who would have thought!).
So here I am, this is my official pledge:

I, Sarah from http://mlleassorti.blogspot.be sign up as a participant of Me-Made-May '14. I endeavour to wear at least five different me-made or -refashioned items a week for the duration of May 2014'

With this challenge I hope to become more conscious about my (handmade) wardrobe, make new style combinations with things I made a while ago and find out which are the 'holes' (or rather the piles?) in my wardrobe.

Curious? To be continued!

me-made-may'14

maandag 29 oktober 2012

Over twijfels, de eerste prijs en een bezoek aan Jonge Sla

Tgoh, dat is hier weer al even geleden hee zeg. Ik verzeker u eerlijk dat dat aan mij ligt, en niet aan u. Ik had/heb de laatste tijd last van blogtwijfels. Twijfels over mijn schrijfsels. 
Dat heeft iedere blogster misschien wel al eens, maar bij mij leidt zoiets tot uitstelgedrag.  Zo erg dat er soms zelfs verschijnselen van afstelgedrag optreden....Maar dat laatste kan ik dan weer niet zomaar over mijn hart krijgen. Want ik ben hier eigenlijk ook nog altijd graag, en ik vind het heel leuk dat u hier leest! En ik lees ook nog altijd heel graag bij u, dat zeker! En dus doen we hier op't gemakske weer nog wat voort, en zien we wel waar we uitkomen.
Maar vandaag wil ik u iets vertellen! Iets dat ik al een tijdje met u wou delen. Maar ja die twijfels hee... 
Soit!

Ik begin bij het begin:
Voorbije zomer las ik op de blog van de immer straffe Madame Zsazsa dat zij nòg een rokje getekend had. Een kokerrokje. En, u las dat hier al, kokerrokjes daar heb ik een zwak voor. Ik moest die dag toch al naar 't stad, op bril-kies-missie voor een goede vriend, en de gazettenwinkel is naast de brillenwinkel. Enkele dagen later rolde het al vanonder mijn machine. Ik maakte het in een stofje dat ik al lang liggen had, maar waar ik nooit het goede patroon voor gevonden had. Tot nu. Mits een paar kleine aanpassingen (ik heb dat soort rokjes liever wat hoger in mijn taille) zat het goed en ik was een tevreden mens. 
Maar, en nu begint het hier eindelijk een beetje spannend te worden, er viel niet alleen een heel fijn rokje te rapen met dat patroon. Er hing ook nog een wedstrijd aan vast, dat kan u een beetje zien op de voorlaatste foto bij Madame. En met die wedstrijd kon je iets redelijk geweldigs winnen.  Dus besloot ik mijn foto in te sturen, onder het motto van 'wie niet waagt,..." enal.
Mijn deelname werd bevestigd, en het leven ging voort. 
Het nieuwe schooljaar begon, de goede vriend was heel blij met zijn nieuwe bril, ik nog steeds met het rokje en de wedstrijd ging uit mijn gedachten. 
Tot ik op 1 oktober een mailtje kreeg, van een mevrouw van het boekske, om mij te feliciteren met mijn eerste prijs. Mijn redelijk geweldige eerste prijs! Manmanman, ik verzeker u, ik was buiten mezelf van contentement en dacht af en toe vertwijfeld dat het een grap was. Maar "het was wel écht waar" lachte de mevrouw aan de telefoon, en twee weken later mocht ik mijn Singer gaan halen op de redactie van Uitgeverij Cascade.  Die uitgeverij is in Antwerpen, en nu moet u weten dat ik eigenlijk een beetje een fobie heb om daar naartoe te rijden. Ik bol zonder veel problemen naar Normandië, sjees naar alle stoffenspektakels overal ten lande, maar als het om Antwerpen gaat, dan neem ik de trein. Of ik blijf thuis. Het is onnozel, ik weet dat, maar het is zo. 
Maar gelukkig heb ik hele lieve vrienden. En zo bood de fijne vriend met de nieuwe bril aan om mijn chauffeur te zijn. 
We zouden op vrijdag gaan, na het werk. Pijlerdanpijlsnel, want om 17u sloot de uitgeverij en het was minstens een uur rijden, zonder files... Juist ja...
"Of ik het erg belangrijk vond om die prijs zelf in ontvangst te nemen?" vroeg de fijne vriend op een avond op café. "Want mijn collega Dorien van de krant De Standaard (En ook van Jonge Sla, Plan B en dat mooie gloednieuwe boek 'Goed eten', dat doet watertanden maar een mens ook doet nadenken over zijn eetgewoonten) woont daar niet zo ver van en stelde voor om de machine voor jou te gaan ophalen, zodat wij ze dan bij haar thuis kunnen gaan halen". Wat een lief voorstel! Wat een strak plan! 
En zo holde ik, na een hele dag uren aftellen, vorige vrijdag naar de auto van de fijne vriend en gingen wij op het gemakske (dat is relatief, want ik moest me inhouden om FVO zijn arm niet plat te knijpen van ongeduld) in de file staan naar Antwerpen. Naar Dorien, die ons zo gastvrij ontving in haar gezellige huis met de lekkerste spaghetti en de mooiste keukenhanddoeken ever. En naar de Singer, die daar stond te blinken en waar ik om de paar minuten even naar moest kijken om te zien of hij er nog wel was.  
Ik ben zo blij, dat kan u niet geloven!

woensdag 5 september 2012

Macaron

Deze zomer werd ik 30. Tgoh. 
Ik vond dat niet zo heel erg leuk, dus gaf ik er eentje, zodat dat "leed" door vrienden en gezelligheid verzacht werd. Ik deed mezelf ook een Collette-patroon cadeau, eentje waar ik al lang een oogje op had!
De Macaron
Hoera voor de zakjes...
...en die mooie hartjeslijn!
Er liggen al twee opvolgers te wachten. Met de zwarte-met-roosjes versie zou ik een poging willen doen om het bovenstukje van een T-shirt met lange mouwen te maken. Benieuwd of dat zal lukken!

Het kleine rostje op de derde foto is een sukkeltje. Hij was op zijn vorige thuis niet meer welkom wegens designzetels. Ik had zo met hem te doen en kon het niet over mijn hart krijgen om hem naar het asiel te brengen. Elmo is nog niet helemaal overtuigd, maar hopelijk komt dat wel. Nu nog een naam bedenken! Suggesties iemand?

vrijdag 20 juli 2012

Snuister eens in mijn kleerkast!

Grote kuis in de garderobe! 
Klik op het knopje in de zijbalk en snuister in de spulletjes die ik zelden of nooit gedragen heb, of nooit meer zal dragen.

donderdag 19 juli 2012

Mlle Assorti is klaar voor de festivalzomer!

Toen ik deze laarsjes zag staan in de kringloopwinkel werd ik lichtjes euforisch in mijn hoofd! Hoe geweldig zijn die nu wel ni zeg! Een mens zou bijna gaan hopen op een paar regenachtige festivals... Bijna heh...
De rest van de outfit is trouwens ook kringwinkelbuit. Rokje, T-shirt en gilet alles samen voor 5,95 euro. Tsjakaaa!