Spring cleaning!

Vorige zomer werd ik een mevrouw. Hoewel ik het erg fijn vind om getrouwd te zijn ben ik nog steeds niet gewend aan die 'titel'. Maar de naam Mlle Assorti zat me ook al langer niet meer lekker, dus ik doe een nieuw jasje aan.
Nieuwe lente, nieuw huis, nieuwe blognaam!
'Roromacaro' komt van een liedje dat vroeger vaak werd gezongen op de speelplaats. Het is random gekozen, maar ik vind het goed klinken. Thah! Voor de nieuwe banner gaan alle credits naar mijn man en naar de geweldige Aster, die de naaimachine tekende en op mijn pols tatoeëerde.

*

Last summer I became a Mrs. Although I love being married I still ain't used to that 'title'. Since a while I also feel like the name 'Mlle Assorti' did no longer suit my blog.  So new spring, new home, new blogname! 
'Roromacaro' is a Belgian children's song that used to be very popular in the playground. I chose it randomly, but I like how it sound. Thah! For the new banner all credits go to my husband and to Aster, who designed this awesome sewing machine and tattooed it on my wrist.

A fresh start!

Gelukkig nieuwjaar!
De jaarwissel brengt wat blogstilte, want drukke tijden hier. Tijd voor verandering en belangrijke beslissingen ook. Ik zal u niet vervelen met het hele verhaal, maar het komt er op neer dat we in de lente gaan verhuizen. Weg van de stad waar ik al mijn hele leven woon.  Gelukkig niet zo heel ver weg, maar toch: zotjes! Heel mijn hebben en houden in dozen steken ook. *Slik!
Acht jaar geleden verliet ik het ouderlijk huis om op mijn eigen benen te staan en in een huurappartementje te gaan wonen. Acht jaar lang was dit mijn huis. Ik weet nog hoe ik die eerste dagen na de grote verhuis wat onwennig rondkeek en me afvroeg of het wel zou lukken, dat thuis zijn in die nieuwe plek. Maar dat lukte. Wonderwel en wondersnel.
Ik heb hier graag gewoond. Alleen. Met de kat. Met de twee katten. Met mijn lief. Die deze zomer mijn man werd. Er is veel gebeurd in die acht jaar. Veel moois en veel minder moois. Maar nu is het hoofdstuk af. Op naar het volgende!

*

Happy new year! I know, it has been a little quit around here.
That's because the new year has brought some busy times. Also, time for important decisions and changes in our life. I'm not going to bore you guys with the whole story, but the fact is that we're moving next spring. To another city, away from the places where I lived my whole life. Crazy! Also, packing all the things I own in cardboard boxes. *Eeek!

Eight years ago I left my parents house to live on my own in a rental apartment. For eight years this was my home. I remember the first days in this place. It felt strange and I wondered if I would ever feel at home. I did. 

Actually I truly loved living in this apartment. With my cat. With two cats. With my boyfriend, who became my husband past summer. A lot of things happened here. Awesome things and less awesome things. Now it's time for new things! Soon!

 

Mijn thuis is waar mijn sanseveria staat. * My home is where my sansevieria is.

I do!

Iets meer dan maand geleden zei ik "ja", en hij gelukkig ook ^_^ Het lijkt al een eeuwigheid geleden, maar de herinnering aan die fantastische dag is nog krakend vers. Het goede weer wou niet meevieren, maar dat hebben we niet aan ons hart laten komen. Het was geweldig, overweldigend, heel plezant en ook zo snel weer voorbij! Hier een kleine sneak peek van 'onze' dag.

*

A little over a month ago I said "I do", and luckily he did too ^_^ It seems like ages ago, but the memories of that fantastic day are still crisp and fresh. The good weather wasn't on our side, but we didn't let that spoil our day. It was awesome, overwhelming, so much fun and it passed by all so quickly! Here's a little sneak peek of 'our' day.

 

I like big bows and I cannot lie!

*smug faces, so very happy! ;-)

Over twijfels, de eerste prijs en een bezoek aan Jonge Sla

Tgoh, dat is hier weer al even geleden hee zeg. Ik verzeker u eerlijk dat dat aan mij ligt, en niet aan u. Ik had/heb de laatste tijd last van blogtwijfels. Twijfels over mijn schrijfsels. 
Dat heeft iedere blogster misschien wel al eens, maar bij mij leidt zoiets tot uitstelgedrag.  Zo erg dat er soms zelfs verschijnselen van afstelgedrag optreden....Maar dat laatste kan ik dan weer niet zomaar over mijn hart krijgen. Want ik ben hier eigenlijk ook nog altijd graag, en ik vind het heel leuk dat u hier leest! En ik lees ook nog altijd heel graag bij u, dat zeker! En dus doen we hier op't gemakske weer nog wat voort, en zien we wel waar we uitkomen.
Maar vandaag wil ik u iets vertellen! Iets dat ik al een tijdje met u wou delen. Maar ja die twijfels hee... 
Soit!

Ik begin bij het begin:
Voorbije zomer las ik op de blog van de immer straffe Madame Zsazsa dat zij nòg een rokje getekend had. Een kokerrokje. En, u las dat hier al, kokerrokjes daar heb ik een zwak voor. Ik moest die dag toch al naar 't stad, op bril-kies-missie voor een goede vriend, en de gazettenwinkel is naast de brillenwinkel. Enkele dagen later rolde het al vanonder mijn machine. Ik maakte het in een stofje dat ik al lang liggen had, maar waar ik nooit het goede patroon voor gevonden had. Tot nu. Mits een paar kleine aanpassingen (ik heb dat soort rokjes liever wat hoger in mijn taille) zat het goed en ik was een tevreden mens. 

Maar, en nu begint het hier eindelijk een beetje spannend te worden, er viel niet alleen een heel fijn rokje te rapen met dat patroon. Er hing ook nog een wedstrijd aan vast, dat kan u een beetje zien op de voorlaatste foto bij Madame. En met die wedstrijd kon je iets redelijk geweldigs winnen.  Dus besloot ik mijn foto in te sturen, onder het motto van 'wie niet waagt,..." enal.

Mijn deelname werd bevestigd, en het leven ging voort. 
Het nieuwe schooljaar begon, de goede vriend was heel blij met zijn nieuwe bril, ik nog steeds met het rokje en de wedstrijd ging uit mijn gedachten. 
Tot ik op 1 oktober een mailtje kreeg, van een mevrouw van het boekske, om mij te feliciteren met mijn eerste prijs. Mijn redelijk geweldige eerste prijs! Manmanman, ik verzeker u, ik was buiten mezelf van contentement en dacht af en toe vertwijfeld dat het een grap was. Maar "het was wel écht waar" lachte de mevrouw aan de telefoon, en twee weken later mocht ik mijn Singer gaan halen op de redactie van Uitgeverij Cascade.  Die uitgeverij is in Antwerpen, en nu moet u weten dat ik eigenlijk een beetje een fobie heb om daar naartoe te rijden. Ik bol zonder veel problemen naar Normandië, sjees naar alle stoffenspektakels overal ten lande, maar als het om Antwerpen gaat, dan neem ik de trein. Of ik blijf thuis. Het is onnozel, ik weet dat, maar het is zo. 
Maar gelukkig heb ik hele lieve vrienden. En zo bood de fijne vriend met de nieuwe bril aan om mijn chauffeur te zijn. 
We zouden op vrijdag gaan, na het werk. Pijlerdanpijlsnel, want om 17u sloot de uitgeverij en het was minstens een uur rijden, zonder files... Juist ja...
"Of ik het erg belangrijk vond om die prijs zelf in ontvangst te nemen?" vroeg de fijne vriend op een avond op café. "Want mijn collega Dorien van de krant De Standaard (En ook van Jonge Sla, Plan B en dat mooie gloednieuwe boek 'Goed eten', dat doet watertanden maar een mens ook doet nadenken over zijn eetgewoonten) woont daar niet zo ver van en stelde voor om de machine voor jou te gaan ophalen, zodat wij ze dan bij haar thuis kunnen gaan halen". Wat een lief voorstel! Wat een strak plan! 
En zo holde ik, na een hele dag uren aftellen, vorige vrijdag naar de auto van de fijne vriend en gingen wij op het gemakske (dat is relatief, want ik moest me inhouden om FVO zijn arm niet plat te knijpen van ongeduld) in de file staan naar Antwerpen. Naar Dorien, die ons zo gastvrij ontving in haar gezellige huis met de lekkerste spaghetti en de mooiste keukenhanddoeken ever. En naar de Singer, die daar stond te blinken en waar ik om de paar minuten even naar moest kijken om te zien of hij er nog wel was.  

Ik ben zo blij, dat kan u niet geloven!

Mag ik u voorstellen...

Emiel,

roepnaam Milleken

De hoesjes-worsteling

Of hoe het maken van een simpel gsm-hoesje een queeste werd.

Het begon toen mijn vader mij deze telefoon aan de hand deed. Ik zou uit mezelf nooit zo'n duur ding kopen, mijn slordigheid op dat vlak goed kennende. Maar het was een tweedehandsje, en "tweedehandskoopjes, dat is toch volledig uw ding?!" aldus de (Apple-minded) papa. Bovendien was mijn vorige toestel nogal voorhistorisch en had het net de geest geven. Ik kon dus eigenlijk niet anders. 

Maaaar! Ik kon er een hoesje voor maken! En dat vond ik in het begin dus het leukste aan het hele nieuwe-telefoon-gebeuren. Niet de "coole apps" of de mooie fotootjes (Instagram!), maar het feit dat ik een zakje kon maken in mijn fleurigste stofjes. Assorti (of wat dacht u) met mijn portemonnee. 

Ik ging dat wel efkes snel fiksen, zo om half elf 's avonds. (Merk op dat het het op dit tijdstip eigenlijk sowieso al niet anders kon dan mislopen, maar goed) 

Het eerste zakje was te smal, ik was stomweg vergeten de breedte van de gsm in te calculeren. 

Het tweede zakje was te kort, er stak een stukje van mijn gsm bovenuit, waardoor hij er altijd uitviel.

Het derde zakje was scheef, omdat ik intussen al scheel keek van vermoeidheid. 

Ik gaf het op, stak de telefoon in het tweede zakje en mezelf in mijn bed. 

Het vierde zakje werd iets speciaals , want ik wou er een uiltje van maken, zoals hier. Ik knipte de deeltjes uit in vilt, en naaide ze zorgvuldig op het zakje. Schoon dat dat was! En fier dat ik was! 

Maar toen bleek dat zakje op miraculeuze wijze toch ook nog weer te smal. En toen kreeg ik een lichte crisis, stopte ik mijn gsm weer in het tweede zakje en negeerde het hele gegeven zo lang mogelijk. Die "coole apps" waren plots veel interessanter.

Maar kijk, uiteindelijk is het toch nog goed gekomen! Want na twee maand(!) in een te kort zakje zit mijn telefoon nu in een zeer fleurig en vooral passend hoesje, mét knoopjessluiting!

En ondertussen heeft de mama ook een nieuwe telefoon, dus maakte ik voor haar ook nog eentje. 

Want ik ben daar intussen kei-bedreven in, in zo'n hoesjes maken!

Ahum...

Foei!

Mlle Assorti schaamt zich écht diep voor het verwaarlozen van deze blog en al zijn sympathieke lezers. Maar ze kan het allemaal uitleggen!


Zo was er:
- Gezellig feestgedruis in de maand december! Elk weekend was er iets te doen, en soms zelfs 2 dingen tegelijk. Bij deze wil ik u toch nog (afschuwelijk te laat maar zeker welgemeend) een heel fijn en creatief 2012 toewensen!
- Een nieuwe naaimachine! Hoewel dat eigenlijk een slecht excuus is, want hier kan ik daar tenminste ten volle over stoefen. Mijn vriendenkring bevat geen mensen die enthousiast worden over automatische draadinrijgers, knoopsgaten die als vanzelf gestikt worden en 30 verschillende steekpatronen. Maar ik verzeker u : het is een zaligheid!
- Het carnavalskostuum! Ja ik beken, ik zit in een carnavalgroep en ik vind dat zeer plezant. Ik zit in 'team kostuum' en elk jaar halen wij onszelf meer en meer werk op de hals. Mijn living ligt al vier weken vol stukken karton, patroonpapier en  glitterstof. Elke avond wordt hier getekend en gerekend, met een slaaptekort als gevolg. Maar plezant ze, dat wel!
- Een steeds groter wordend aantal gebricoleerde dingen waar nog geen foto van bestaat, en de steeds kleiner wordende goesting en tijd om er een deftige foto van te nemen.


Maar we gaan dat hier weer goedmaken he zeg! Met een schoon liedje van zomer en geen zorgen en springende vissen en zo... En met wat foto's van het feestrokje, het machien en een knus wollen manteltje...

Zand erover?

Weekend!

Hoog tijd voor nog eens een deugddoend danske!

 Extra redenen tot dansen en zingen ten huize Mlle Assorti: 

- De benoeming op school (voor 14 uur, maar toch) is sinds vandaag in officieel in zicht. 

-Deze machtigmooie ketting bij de give away van Sakura juwelen!

Voor mij!

JOCHEI! *Maakt luchtsprong

Tik!

Ik ben em! Getikt door Ruimtevisser en Iene Miene, dus hier gaan we:

Wist u dat...
...ik iets heb met bosdieren; eekhoorns, vogels, uilen, vossen, konijntjes en vooral herten? Ik vind ze geweldig en zou mijn huis er mee volzetten (met namaak-exemplaren welteverstaan). Hier een paar foto's van mijn hertjesverzameling:

...ik al jaren nadenk over een tattoo? Ik weet ongeveer wel al wat het zou worden, maar ik kan maar niet beslissen waar ik hem zou zetten. Het liefste zou ik hem op mijn enkel hebben, maar juf zijnde moet ik ze een beetje kunnen wegstoppen. Maar ik wil hem zelf toch ook wel kunnen zien. Twijfel dus. Zie ook punt 2.


...ik een eeuwige twijfelaar ben? Ik heb dat van mijn mama, en samen kunnen wij op winkeluitstapjes naar bv het Stoffenspektakel een heel eind weg twijfelen.


... ik de oudste ben van drie, en tien jaar scheel met mijn jongere zus?


...ik voor geen enkel dier echt bang ben, behalve dan voor grote spinnen? Ik durf ze zelfs niet dood te maken. Ik heb mijn broer ooit eens bijna de nek om gewrongen omdat hij een namaak-vogelspin onder mijn kast verstopt had... Gelukkig heb ik nu een kat die ze gewoon opeet =)


...ik niets ken over politiek en het mij ook geen bal interesseert? Ik kan mij totaal niet concentreren op uiteenzettingen over coalities, BHV, enzomeer... 

...ik een kattenmens ben? Ik heb al bijna mijn hele leven 1 of meer katten rondom mij. Toen ik pas alleen woonde was dat even niet zo en miste ik mijn kat van mijn ouderlijke thuis enorm. Toen kreeg ik Elmo als kerstcadeautje. Ik vind het erg gezellig en rustgevend om een kat in huis te hebben.  Behalve dan als hij weer eens met een (soms nog levende) muis komt aandragen en die vervolgens, echt gebeurd, in mijn schoenen dropt.

...wiskunde, rekenen, tellen totaal mijn ding niet is? Ik moest ooit eens aan de kassa zitten van een eetfestijn, en dat was een van de schaamtelijkste avonden in mijn leven! 


...mijn liefde voor retrostofjes al héél vroeg gevormd werd? 

Zo, dat weet u dan ook weer! Als u nòg meer wil weten, hier schreef ik ook al eens 7 dingen over mezelf. Eigenlijk moet ik nu ook weer 5 blogsters aantikken, maar aangezien het grootste deel van de blogs die ik volg al getikt geweest zijn, gooi ik dit stokje de lucht in! Als u nog niet getikt bent en u hebt er zin in, mag u het vangen! 

'Quand les oiseaux chantent...'

Op vakantie in Tsjechië was Mlle Assorti ook jarig! Dat werd daar gevierd met  lekkere Staropramen en veel eten, maar bij thuiskomst waren daar ook dé cadeau's!

Als ik op Etsy rondhang word ik altijd wel ergens verliefd op, het resultaat van gewoon té veel moois daar! Over deze vogelketting van de Shlomit Offir shop had ik al vaak zitten kwijlen. Ik kon het niet laten om dat dan hier en daar eens als hint te vernoemen en u ziet het, dat loont! ;-)

Dit schattige koppeltje kreeg ik van de lieve P., een geweldige vriendin en de tofste collega die ik ooit had! Het zijn eigenlijk twee vaasjes, maar ik vind ze ook zonder bloemetje er in supermooi.

Mijn beste vriendjes legden hun centen samen voor deze nieuwe huisgenote...

Het klikt echt tussen ons, ze is mijn maat(je). Wij gaan nog veel schoon momenten beleven, ik voel het! 

Mlle Assorti verontschuldigt zich... (met een overload aan foto's)

...voor de onaangekondigde blogpauze! 
Die kwam er zomaar per ongeluk, wegens een hele fijne en bij momenten ook iets té spannende zomervakantie. Ik ga u met wat fotokes updaten.
Eerst was er de reis naar het wondermooie Tsjechië. Het was al meer dan een jaar geleden dat ik op reis ging, en ik heb er dan ook met volle teugen van genoten.
* Zuid Bohemen - Lipnomeer.

* Praag!

Schoon stad dat dat is! Het wemelt er van de Art Nouveau en ik wou er zowat elk gebouw fotograferen.

De Zsazsa-Halterjurk voor Van Katoen, de ideale city-trip outfit! ;-)

* Daarna was er Pukkelpop, waar ik zo naar uitkeek, dat zo fantastisch schoon begon, waar mijn dansschoenen en ik niet stil konden staan... 

Even later echter veranderde dat fijne feestje in één van de meest beangstigende momenten in mijn leven. Gelukkig kwamen wij er met de schrik, een nat pak en blauwe plekken vanaf. Anderen hadden minder geluk...

Veel sterkte aan alle slachtoffers, families en vrienden van de overledenen, maar ook gewoon aan iedereen die er bij was en moet bekomen van deze akelige gebeurtenis...